تفسير : آنها كه بر فراز مركبى از نورند در اين آيات بار ديگر قرآن به دلائل توحيد و معاد باز مىگردد ، و بحثهايى را كه در آيات گذشته پيرامون كفر و ايمان بود تكميل مىكند . از ميان آثار عظمت و ربوبيت پروردگار در نظام جهان هستى ، انگشت روى مساله « نزول باران » از آسمان مىگذارد ، سپس پرورش « هزاران رنگ » از گياهان را از اين « آب بىرنگ » و طى مراحل حيات ، و رسيدن به مرحله نهايى شرح مىدهد . روى سخن را به پيامبر ص كرده ، به عنوان سرمشقى براى همه مؤمنان ، مىفرمايد : « آيا نديدى كه خداوند از آسمان آبى نازل كرد سپس آن را به صورت چشمه هايى در زمين وارد نمود » ؟ ! ( * ( أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّه أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسَلَكَه يَنابِيعَ فِي الأَرْضِ ) * ) ( 1 ) . قطره‌هاى حياتبخش باران از آسمان نازل مىشود ، قشر « نفوذپذير » زمين آنها را به درون مىپذيرد و تا به قشر « نفوذناپذير » مىرسد ، و آنها را متوقف مىسازد و ذخيره مىكند ، سپس به صورت چشمه‌ها و قناتها و چاهها بيرون مىفرستد . جمله « سلكه » ( آب باران را در مجارى زمين وارد ساخت ) اشاره اى است فشرده به آنچه در بالا گفتيم . « ينابيع » جمع « ينبوع » از ماده « نبع » به معنى جوشش آب از زمين است . هر گاه زمين يك قشر نفوذناپذير بيشتر نداشت ذره‌اى از آب باران را در خود ذخيره نمىكرد ، و همه بعد از نزول از آسمان به درياها مىريختند ، نه چشمه اى

--> ( 1 ) « ينابيع » از نظر تركيب نحوى « منصوب به نزع خافض » است ، و در اصل « فى ينابيع » بوده است ( تفسير روح المعانى و روح البيان ) .